Σύνοδος Πλανητών, Μονόλιθος και Ράμα: «2020 θα Λέτε και θα Κλαίτε» (;)

Από μια οπτική γωνία, τα πάντα στο σύμπαν, στη Συναινετική Πραγματικότητα, είναι ζεύγη αντιρρόπων δυνάμεων, ή τάσεων, ή ιδιοτήτων.


Από μια οπτική γωνία το σύμπαν οφείλει την ύπαρξή του στην δυαδικότητα [Έλξης/Άπωσης] – [Περιστροφής/Δίνης], αντί σε κάποιο ενιαίο φαινόμενο-ερμηνευτικό υπόδειγμα τύπου Μπιγκ Μπανγκ.


Από μια οπτική γωνία, κάθε εκδήλωση μετατρέπεται σε φαινόμενο, σε κάτι που μπορούμε να αντιληφθούμε και να καταγράψουμε, επειδή κείται κάπου μεταξύ αντίρροπων δυνάμεων, τάσεων, ή ιδιοτήτων.


Η Δυάδα παίζει θεμελιώδη ρόλο στην Συναίνεση. Το ίδιο και η Τριάδα. Ο τρίτος παράγοντας συμπληρώνει τους άλλους δυο «αντίρροπους» ως η τρίτη πλευρά που κλείνει το Τρίγωνο, ως το Τέκνο που έρχεται να ολοκληρώσει το Γάμο της Δυάδας των αντιθέτων/ αντιρρόπων: Αρσενικού/ Θηλυκού, Θετικού/ Αρνητικού, Φωτός/ Σκοταδιού, Ουρανού/ Γης, και πάει λέγοντας.


Τα συστήματα εσωτερικής γνώσης, περικλείουν μέσα τους κωδικοποιημένο το ίδιο το σύμπαν και τις δραστηριότητές του. Τέτοια συστήματα αποτελούν έναν μαγικό χάρτη της πραγματικότητας. Κι ο χάρτης χρησιμεύει για να βρίσκει κάποιος το δρόμο του, να προσανατολίζεται. Αν μπορεί να τον διαβάσει βέβαια.

Στις 21 Δεκεμβρίου 2020 έχουμε την περίφημη σύνοδο Δία/Κρόνου. Οι δυο λαμπροί πλανήτες θα φιγουράρουν σαν «ενιαίο» σώμα, έχοντας πλησιάσει πολύ ο ένας τον άλλον. Αυτό συμβαίνει μια φορά στα 20 χρόνια. Αλλά η φετινή σύνοδος είναι μοναδική επειδή τόσο κοντινή προσέγγιση έχει να συμβεί, όχι 20 αλλά οκτακόσια χρόνια. Βέβαια η προσέγγιση είναι φαινομενική, επειδή Δίας και Κρόνος απέχουν εκατοντάδες εκατομμύρια χιλιόμετρα μεταξύ τους -απλώς θα βρίσκονται στην ίδια περίπου οπτική νοητή ευθεία ενός επίγειου παρατηρητή.


Την ίδια μέρα έχουμε κι το χειμερινό ηλιοστάσιο, όπου και η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και όπου η αφετηρία της μεγέθυνσης της ημέρας –ένας από τους τέσσερις βασικούς σταθμούς του έτους. Άλλωστε η Τετράδα είναι άλλος βασικός δομικός λίθος της Συναίνεσης με ποικίλο συμβολισμό, εσωτεριστικό, αποκρυφιστικό, μαγικό, αλλά και εθνογραφικό, ψυχολογικό, αστρονομικό κ.α.


Μονάδα, Δυάδα, Τριάδα, Τετράδα λοιπόν.


Ας δούμε τώρα κάτι σχετικά με σύμβολα.


Το σύμβολο του Δία είναι ουσιαστικά ένας συνδυασμός «4» και «2». Ή ένα ημικύκλιο προσαρμοσμένο στο αριστερό οριζόντιο σκέλος ενός σταυρού. Από την άλλη το σύμβολο του Κρόνου είναι ουσιαστικά ένας συνδυασμός σταυρού και ημικυκλίου με το τελευταίο προσαρμοσμένο στο κάτω σκέλος του σταυρού (ουσιαστικά είναι το αντεστραμμένο σύμβολο του Δία). Στον «πληθωρικό» Δία, ο σταυρός (μάχη μεταξύ πνεύματος και ύλης) ανυψώνεται χάρη στον (ημι)κύκλο του πνευματικού δυναμικού, ενώ στον «περιοριστικό» Κρόνο, ο ίδιος σταυρός «καταπιέζει» αυτόν τον (ημι)κυκλο.


Παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με τον Ντάγκλας Άνταμς και το «The Hitchhiker's Guideto the Galaxy», το «42» είναι «η Απάντηση στην Ύστατη Ερώτηση για τη Ζωή το Σύμπαν και τα Πάντα». Δυστυχώς όμως κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η ερώτηση!


Σύμφωνα με το περίφημο αλχημιστικό Αξίωμα της Μύριαμ (ιδρυτικής μορφής της ελληνιστικής αλχημείας) «το 1 γίνεται 2, το 2 γίνεται 3 και από το 3ο έρχεται 1ο ως το 4ο» (ἐκ τοῦ ἑνὸς τῷ δύο, ἐκ τοῖν δυοῖν τά τριά, ἐκ τοῦ τρίτου τό ἓν ὡς τέταρτον). Ο Γιουνγκ το χρησιμοποίησε ως αναλογία για την ψυχολογική διαδικασία της κίνησης από την ασυνείδητη στη συνειδητή ολότητα.


Αρκετά όμως με την λαβυθρινθώδη συμβολολογία.


Σύμφωνα με κάποια θεωρία, το περίφημο Άστρο της Βηθλεέμ που οδήγησε τους Τρεις Μάγους στη φάτνη του νεογέννητου Ιησού, ήταν ένα αστρονομικό φαινόμενο, μια σύνοδος με απλά λόγια. Κι ο Ιησούς βέβαια ειναι το ένα μέρος της θεϊκής Τριάδας στο Χριστιανισμό.


Η Γέννηση του Χριστού ταυτίζεται με την Γέννηση του Φωτός, το ηλιοστάσιο –άλλωστε αποτέλεσε απλώς νέο ένδυμα στην παλαιότερη αντίληψη περί Sol Invictus –Ανίκητου Ήλιου, ο οποίος γεννιόταν ακριβώς στο χειμερινό ηλιοστάσιο.


Δίας και Κρόνος είναι αντίρροπες δυνάμεις. Εσωτεριστικά, αποκρυφιστικά, αστρολογικά και μαγικά είναι πλανήτες που αφορούν αντίθετες αξίες. Ο Δίας ταυτίζεται με την ανάπτυξη, την επέκταση, την πληθώρα, την εξωστρέφεια. Ο Κρόνος με την αυστηρότητα, τα όρια, την εσωστρέφεια και το θάνατο.


Υπάρχει όμως στον χειμερινό ουρανό και ο Τρίτος της υπόθεσης. Ποιος; Μα ο Ερμής φυσικά. Ο Ερμής, ταυτίζεται με την επικοινωνία, τη συγκοινωνία, τη διακίνηση, την ροή, την αμφισημία. Είναι ο Κατεργάρης και ο Μπαλαντέρ. Κι έρχεται να δέσει στη Δυάδα των Αντιρρόπων. Επειδή ήδη στις πρώτες μέρες της νέας περιόδου (μετά το ηλιοστάσιο), ο θείος αγγελιαφόρος Ερμής «πετά» προς τον Δία και τον Κρόνο, οι οποίοι έχουν ήδη αρχίσει να απομακρύνονται αναμεταξύ τους.

Μέχρι τις 12 Ιανουαρίου, ο σβέλτος, φτεροπόδαρος Ερμής θα έχει ξεπεράσει το θεϊκό ζεύγος των αντιρρόπων δυνάμεων.

Ο Ερμής είναι ο θεός της επικοινωνίας και κάλλιστα συμβολίζει την Πληροφορική αλλά και την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση που εκρήγνυται εδώ και καιρό: αλγόριθμους, Διαδίκτυο των Πραγμάτων, BigData, και η ένωση ρομποτικής, τεχνητής νοημοσύνης, γενετικής, βιοτεχνολογίας, νανοτεχνολογίας κ.α. ανακατεύοντας τα όρια ανάμεσα σε φυσικό, ψηφιακό και βιολογικό. Αλλά έτσι συμπεριφέρεται ο ανακατωσούρας Ερμής. Ό,τι έφερε το Τρίτο Κύμα του Άλβιν Τόφφλερ, κάτι ανάλογα ριζοσπαστικό θα φέρει κι αυτή η Επανάσταση.

Την ίδια περίοδο έχουμε και άλλη μια «σύνοδο» αντιρρόπων. Εκτός του Δία-Κρόνου, στις 15 Ιανουαρίου έχουμε τη Σελήνη και τον Ήλιο. Στον ουράνιο θόλο υπάρχει μια προσέγγιση αντιρρόπων, η οποία «εσωκλείει» μια άλλη προσέγγιση των αντιρρόπων. Ή αν θέλετε, μια ιεραρχία «εμπεριέχειν και εμπεριέχεσθαι» αν μιλήσουμε με την επιστημονική γλώσσα της Ανάλυσης Συστημάτων.